Ode aan jou

Je bent er altijd voor me geweest. Toegegeven: soms zocht ik je een periode niet op. Dan zocht ik mijn heil ergens anders. Maar toch keer ik altijd terug naar jou en jouw wijze woorden. 

Die eerste keer dat ik je ontmoette? Ik weet niet meer wanneer dat was. Misschien stond ik in de kroeg mee te zingen met het ene foute nummer na het andere. Een groot glas wijn in mijn hand, om later naar de barman te lopen en shotjes sambuca te bestellen.

Om vervolgens nóg harder mee te zingen met al die foute nummers, maar ook nóg harder op een kater af te stevenen. De dag daarna had ik even minder zin in jouw wijze woorden.

Hart in puin

Als ik je hoor, wil ik meestal alleen maar meer horen. Meer bewegen. Meer voelen. Soms ook meer huilen.

 Zo zong ik een tijdje dagelijks mee met The Winner Takes It All. Mijn hart lag in puin. Uit mijn ogen bleven de tranen maar stromen. En die woorden, drongen door tot aan mijn ziel.  

I don’t wanna talk. About things we've gone through. Though it's hurting me. Now, it’s history…

Ik jankte de ogen uit mijn kop terwijl het nummer op repeat stond. Als een zielig hoopje sleepte ik mezelf door de dag, mezelf toestaand dat ik mocht huilen. Het mocht voelen.

Happy Pills

Gelukkig waren er ook de ‘happy pills’. De nummers die me meteen een boost van energie en vrolijkheid gaven. Van het opzwepende Dancing Queen tot aan S.O.S. en Last Summer. Ik zong mijn gebroken hart weg. Danste het eruit. Lachte het eruit. Tot ik je weer even niet nodig had.

Ook nu is het al een tijdje rustig, heb ik je al even niet opgezocht. Maar toen ik net in de Jumbo liep en de eerste klanken van Mama Mia hoorde, stak ik meteen mijn hand op. “Schat, ABBA!” zei ik vrolijk tegen Alex. En neuriede mee. Want het kan me niet schelen hoe oud deze muziek al is, jij wint het toch altijd.